بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیکم و رحمة الله و برکاته                    الله اکبر .......... الله اکبر .......... الله اکبر  
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم                
دستهایم را بالا می آورم تا کاسه گدایی من به درگاه حق شوند اما ندایی می آید. آری کسی با من حرف می زند: -«إقرأ..... بخوان به نام او.... او که آفرید و نعمت داد، او که.... »
-چه بخوانم؟‌ چه بگویم؟
-بخوان: «یا علی یا عظیم یا غفور یا رحیم»
-ای بلند مرتبه، ای بزرگ، ای آمرزنده، ای مهربان....... زبانم از وصف تو عاجز است اما تو تعلیمم دادی بگویم: «انت الرب العظیم» چه وصف زیبایی! تو چه خدای بزرگی هستی و من چه بنده کوچکی ام و چه حس غریبی است میان ما.
-بگو.... بگو..... ای بنده ادامه بده در وصف مولایت: «الذی لیس کمثله شیء»
-در خدایی بی همتایی، در همه صفات بی همتایی و من نشئه ای از آن همه توصیف ام. به خودت قسم که مثل و مانندی نداری.
-«و هو السمیع البصیر»
-یقینا بر همه شنیدنی ها و دیدنی ها مسلط و آگاهی. می دانی که من گناهکارم، معصیت کارم، اگر همین لحظه بمیرم چیزی برای عرضه در پیشگاه تو ندارم. می دانستی از قبل، که آفریدی این ماه را، این فرصت را، این لحظات پرشور بندگی را.
-«و هذا شهر عظمته و کرمته و شرفته و فضلته علی الشهور»
-و این ماه را بزرگ گردانیدی و کرامت و شرافت و برتری دادی اش بر همه ماهها و این خود نعمت خفیّه ای است که من ناچیز قدر نمی دانم. حقیقتا چه باشکوه است سحرهای عاشقی و افطارهای بنده نوازت. اما.......
-«و هو شهر الذی فرضت صیامه علیّ»
-اما تو خود می دانی که من چه سست اراده و کاهلم، حتی در انجام عبادات یومیه ام؛‌ می دانستی از قبل که همان موقعی که این ماه را آفریدی روزه اش را بر من واجب گردانیدی که مبادا شیطان اغوایم کند و مرا از انجام آن باز بدارد و به سویی غیر از صراط مستقیم ببرد. روزه را بهانه کردی تا به تو نزدیکتر شوم؛ برای اینکه حجابهای مادی از جلوی چشمانم کم کم کنار روند و شاهراه هدایت تو نمایان تر شود. پس بسوزید ای گناهان که «و هو شهر رمضان»
که این ماه رمضان است؛‌ می سوزاند هر آنچه از بدی انجام دادم و توشه آخرتم را از معاصی سنگین کردم. بسوزید و محو شوید که جهنم شما بهشت رحمت الهی برای من است. قرار است آمرزیده شوم، قرار است پذیرای مهمان الهی شوم؛ امانتی همانند عترت پیامبر.....
-«الذی انزلت فیه القرآن»
-خدایا تو قرآن را در این ماه فرستادی در وقتی که اگر ما خوب بندگی کنیم باید تا آن موقع حداقل نصف گناهانمان پاک شده باشد و آمادگی پذیرش سخن تو را داشته باشیم. تو قرآن را نازل کردی؛ از عرش خود تا فرش وجودی ما پایین آوردی تا ما را بالا ببرد که: «ما ز بالاییم و بالا می رویم......ما ز دریاییم و دریا می رویم» نازل کردی تا «هدی للناس و بینات من الهدی و الفرقان». تا راهنمایمان باشد و مسیر هدایت را روشن کند و جداکننده حق از باطل باشد؛ چرا که در این مسیر تابلوهای پرزرق و برق و راههای انحرافی فراوان اند و گرگهای دست آموز و جنود شیطان در کمین من اند و این حقیر، ناتوان و ناکامل است. پس خدایا کمکم کن تا زیباترین لحظات زندگی را درک کنم...
-«وجعلت فیه لیلة‌ القدر»
-آری زیباترین لحظات همان لحظاتی است که قرآن بر سر سفره بابرکت تو حاضر می شود و با اشاره ای روی قاریانش را نورانی می کند و شفاعتشان را نزد تو می کند. این لحظات به نور قرآن منورند و قدر و ارزش والایی دارند که لیلة القدر نامیدی و چه زیبا نام نهادی که حقیقتا قدر و ارزش ما نیز در همین شب معلوم می گردد؛ همان موقع که از شرم سر به زیر قرآن می بریم و او را نزد تو شفیع قرار می دهیم و به تک تک آیه های آن قَسَمَت می دهیم که ما را ببخشی و بیامرزی؛ معلوممان می گردد که چه بوده ایم و در این ماه چه کرده ایم و حال چه هستیم. چه اندازه قدر روزهای این ماه را دانستیم و چه اندازه قدر این شب را می دانیم. اما قدر این شب را تنها تو می دانی، چرا که فرمودی: «و ما ادریک ما لیلة القدر» و ما فقط در همین اندازه می دانیم که: «و جعلتها خیرا من الف شهر»
تو این ماه را بر ماههای دیگر برتری دادی و لیلة القدر را بر هزار ماه و چه رازی در آن نهفته است که یک شب بر هزار ماه رجحان دارد؟ الله اعلم.......
خدایا با نام تو آغاز کردم و با نام تو نیز به پایان می برم که «فیاذا المن و لا یمن علیک»حال که از وصف رمضان شنیدم و از توصیف شب قدر خواندم می فهمم که تو چقدر بر من مسکین منت نهادی و من هرگز منتی بر تو ندارم اما از تو خواهشی و حاجتی دارم که: «منّ علی بفکاک رقبتی من النار فیمن تمنّ علیه» که در میان این همه بندگانت که بر آنها منت نهاده ای بر من منت گذاری و از آتش دوزخ نجاتم دهی که با این همه معاصی که کردم اگر در این ماه بخشوده نشوم اسیر جهنم عاقبت اعمالم می شوم. پس مرا ببخش و بیامرز
-«و ادخلنی الجنّة برحمتک یا ارحم الرّاحمین» و به حق رحمتت مرا به بهشت داخل کن و مرا در کنار بندگان صالح و دوستان و محبانت و در کنار جدم پیغمبر(ص) و پدرم علی(ع) و مادرم زهرا(س) جای ده...... ای مهربانتر از مادر، ای مهربانترین مهربانان...
                                               آمین یا رب العالمین